شماره ۵۱ - تبارک الله از آن روی دلستان که تراست

تبارک الله از آن روی دلستان که تراست
ز حسن و لطف کسی را نباشد آن که تراست ۱

گمان مبر که شود منقطع بدادن جان
تعلق دل از آن روی دلستان که تراست ۲

بخنده ای بت بادام چشم شیرین لب
شکر بریزد از آن پسته دهان که تراست ۳

ز جوهری که ترا آفریده اند ای دوست
چگونه جسم بود آن تن چو جان که تراست ۴

ز راه چشم بدل می رسد خدنگ مژه
مرا مدام ز ابروی چون کمان که تراست ۵

چه خوش بود که چو من طوطیی شکر چیند
ببوسه زآن لب لعل شکرفشان که تراست ۶

بغیر ساغر می کش بر تو آبی هست
ببوسه یی نرسد کس از آن لبان که تراست ۷

اگر کمر بگشایی و زلف باز کنی
میان موی تو گم گردد آن میان که تراست ۸

چو عندلیب مرا صد هزار دستانست
بوصف آن دو رخ همچو گلستان که تراست ۹

صبا بیامد و آورد بوی تو، گفتم
هزار جان بدهم من بدین نشان که تراست ۱۰

بیا که هیچ کس امروز سیف فرغانی
ندارد آب سخن اینچنین روان که تراست ۱۱