شماره ۷۰ - دلم بسلسله زلف یار در بندست

دلم بسلسله زلف یار در بندست
اگر قبول کنی حال من ترا پندست ۱

زبند مهرش چون پای دل شود آزاد
مرا که باسر زلفش هزار پیوندست ۲

بسان لیلی بگشایی وببندی زلف
ترا خبر نه (که) مجنونی اندرین بندست ۳

برآوری زمن تلخ کام هر دم شور
ازآنکه پسته شیرین تو شکر خندست ۴

ازآرزوی رخ تو اگر بباغ روم
کدام لاله برخساره تو مانندست ۵

زکات خوبی خود را دمی بباغ خرام
که گل بدیدن روی تو آرزومندست ۶

زعاشقان تو امروزدر زمانه منم
کسی که او بسلامی زدوست خرسندست ۷

کسی که او اثر صبح روز وصل ندید
شب فراق چه داند که تا سحر چندست ۸

جواب سعدی گفتم بالتماس کسی
که او هزار چو من بنده را خداوندست ۹

دل مرا که شد ازدست درهمه حالی
بخاک پای و سر کوی دوست سوگندست ۱۰

چو عندلیب همی نال سیف فرغانی
ازآنکه گل را ایام حسن یکچندست ۱۱