شماره ۷۷ - دلرا چو کرد عشق تهی و فرو نشست

دلرا چو کرد عشق تهی و فرو نشست
ای صبر باوقار تو برخیز کو نشست ۱

بی بند عشق هیچ کس از جای برنخاست
در حلقه یی که آن بت زنجیر مو نشست ۲

آنرا که زندگی دل از درد عشق اوست
گر چه بمرد از طلب او،مگو نشست ۳

بی روی دوست سعی نمودیم و بر نخاست
این بار غم که بر دل تنگم ازو نشست ۴

آن کو بجست و جوی تو برخاست مر ترا
تا ناورد بدست نخواهد فرو نشست ۵

مشتاق روی خوب تو در انتظار او
حالی اگر چه داشت بد اما نکو نشست ۶

فردا بروح عشق تو ای جان چو آدمی
برخیزد آن سگی که برین خاک کو نشست ۷

هم عاقبت چو بلبل شوریده شاد شد
ماهی بر وی دوست که سالی ببو نشست ۸

آنکس که در طریق تو گم گشت همچو سیف
از گفت و گو خمش شدو از جست و جو نشست ۹