شماره ۱۱۰ - کسی کو غم عشق جانان نداشت

کسی کو غم عشق جانان نداشت
چو زنده نفس می زد و جان نداشت ۱

گدای توام ای توانگر بحسن
چنین مملکت هیچ سلطان نداشت ۲

تویی آن شفایی که بیمار دل
بجز درد تو هیچ بیمار نداشت ۳

دلی را که اندوه تو جمع کرد
غم هر دو کونش پریشان نداشت ۴

از آن مشتغل شد بشیرین خود
که خسرو چو تو شکرستان نداشت ۵

بملک ارسکندر بود مفلس است
که همچون خضر آب حیوان نداشت ۶

بخارست جانی که عاشق نشد
دخانست ابری که باران نداشت ۷

غم عشق خور سیف اگر زنده ای
هر آنکس که این غم نخورد آن نداشت ۸

مرو بی محبت که مفتی عشق
چنین مؤمنی را مسلمان نداشت ۹