شماره ۵۱۰ - ای توانگر در خود برمن مسکین بگشای

ای توانگر در خود برمن مسکین بگشای
بیخودم کن نفسی وبخودم ره بنمای ۱

روی بنمای که چون جسم بجان محتاجست
دل بدیدار تو ای صورت تو روح افزای ۲

سوی میدان تفاخر شو ودر پای فگن
زلف چوگان سرو گوی از همه خوبان بر بای ۳

بر سر کوی تو تا چند بآب دیده
خاک را رنگ دهیم از مژه خون پالای ۴

در ره عشق تو گردست کسی برتابد
من بسر سیر کنم گر دگری کرد بپای ۵

پیش سلطان تو یک بنده بود جمع ملوک
زیر ایوان تو یک حجره بود هر دو سرای ۶

ما بهمت زسلاطین بگذشتیم ارچه
اندرین شهر غریبیم ودرین کوی گدای ۷

بر سر خاک در دوست اگر زر یابیم
بر نگیریم و چو خاکش بگذاریم بجای ۸

سیف فرغانی از بخت مدد خواه که هست
سر بی مغز تو پیمانه سودا پیمای ۹