شمارهٔ ۸۴ - داستان تبه روزی و گرفتاری

بیچاره تن من که ز غم جانش برآمد
از دست بشد کارش و از پای درآمد ۱

هرگز به جهان دید کسی غم چو غم من
کز سر شودم تازه چو گویم به سر آمد ۲

آن داد مرا گردش گردون که ز سختی
من زهر بخوردم به دهانم شکر آمد ۳

وان آتش سوزنده مرا گشت که دوزخ
در خواب بدیدم به دو چشمم شرر آمد ۴

جز بر تن من نیست گذر راه بلا را
گویی که بلا را تن من رهگذر آمد ۵

با لشکر تیمار حشر خواستم از تن
از آب دو چشمم به دو رخ بر حشر آمد ۶

جانم بشدی گر نبدی دل که دل من
از تیر بلا پیش من اندر سپر آمد ۷

هر تیر که گردون به سوی جان من انداخت
دل گشت سپر بر دل بیچاره برآمد ۸

چون پاره شد از تیر بلا این دل مسکین
هر تیر که آمد پس از آن بر جگر آمد ۹

بس زود برآمد ز فلک کوکب سعدم
چه سود که در وقت فرو شد چو برآمد ۱۰

آن شب که دگر روز مرا عزم سفر بود
ناگاه ز اطراف نسیم سحر آمد ۱۱

بوی تبتی مشک و گل زرد همی زد
وان ترک من از حجره چو خورشید برآمد ۱۲

زان دیده چون نرگس چون دیده نرگس
در دیده تاریک پر آبم سهر آمد ۱۳

یک حلقه کوتاه ز زلفش بکشیدم
زان حلقه مر او را به میان بر کمر آمد ۱۴

زان زلفک پرتاب و از آن دیده پر خواب
یک آستی و دامن مشک و گهر آمد ۱۵

گفتم که مرا توشه ده از دو لب نوشین
کاهنگ سفر کردم و وقت سفر آمد ۱۶

از خط وفا سرمکش و دل مبر از من
کاین عشق همه رنج و درد سر آمد ۱۷

گفتا چه کنم من که ازین عشق جهانسوز
دل در سر اندوه شد و جان در خطر آمد ۱۸

یک هجر به سر نامده هجری دگر افتاد
یک غم سپری ناشده غمی دگر آمد ۱۹

چون ابر ز غم دیده من باران بارید
تا شاخ فراق امروز دیگر به بر آمد ۲۰