شمارهٔ ۲۴۴ - نکوهش بروج دوازده گانه

ازین دوازده برجم رسید کار به جان
که رنج دیدم از هر یکی به دیگر سان ۱

حمل سرود نوا شد به من همی شب و روز
چنانکه بختم ازو گشت رنجه و پژمان ۲

بداد ثور بسی شیر اول و آخر
به یک لگد که برو زد بریخت ناگاهان ۳

چو شخص جوزا هر دو شدند جفت به هم
نخست کرت زادند بهر من احزان ۴

همیشه سرطان با من به هر کجا که روم
همی رود کژ و ناچار کژ رود سرطان ۵

اسد بسان اسد سهمگین و خشم آلود
همی بخاید بر من ز کین من دندان ۶

ز سنبله همه داس آمدست قسمت من
اگر چه دانه او هست قسمت دگران ۷

عجب ز میزان دارم از آن که روزی من
به گاه دادن بر سخته می دهد میزان ۸

مرا چو عقرب عقرب همی زند سر نیش
که درد آن نشود به ز دارو و درمان ۹

همیشه قوس به من بر بسان قوس بزه
همی زند به دلم بر زاند هان پیکان ۱۰

ز جدی هست فزون رنج من از آنکه به دل
چریده سبزه لهوم ز روضه امکان ۱۱

عجب ز دلو همی آیدم که نوبت من
تهی برآید از چاه و من چنین عطشان ۱۲

ز حوت خاری جسته ست مر مرا در حلق
که هر زمان کنم از درد او هزار افغان ۱۳

چنین دوازده دشمن که مر مراست کراست
که با همه ز یکی خویشتن نداشت توان ۱۴

به حکمشان کم و بیش توانگر و درویش
ز امرشان بد و نیک رعیت و سلطان ۱۵

بدین دوازده دشمن بگو چگونه زید
اسیر دل شده مسعود سعدبن سلمان ۱۶