شمارهٔ ۵۴ - ستایش پادشاه

ملکا جهان ز عدل تو به نوبهار ماند
کف راد تو بدین ابر زمین نگار ماند ۱

تو بزرگ شهریاری و که دید شهریاری
که ز جمع شهریاران به تو شهریار ماند ۲

تو شکار شیر خواهی و بدان نشاط جویی
که شکار گه ز خون راست به کارزار ماند ۳

چو به حمله باز دست تو به تیغ تیز یازد
همه رزمگه به چشم تو به مرغزار ماند ۴

همه کار ملک مخصوص به کارکرد رایت
همه کارکرد رای تو به روزگار ماند ۵

چو ز آتش شکوه تو جدا شود شراری
دل دشمن تو خواهم که بدان شرار ماند ۶