شماره ۱۰ - ای سلسله مشک فکنده به قمر بر

ای سلسله مشک فکنده به قمر بر
خندیده لب پر شکر تو به شکر بر ۱

چون قامت تو نیست سهی سرو خرامان
چون چهره تو نیست گل لعل به بر بر ۲

تا تو کمری بستی باریک میان را
گویی که عیان بستی ویحک به خبر بر ۳

مانا که رخم زرین کردی ز فراقت
کردی ز رخم طرف و نشاندی به کمر بر ۴

چندان غم و اندوه فراز آمده در دل
کاندوده شده انده و غم یک بدگر بر ۵

دل شد سپر جان ز نهیب مژه تو
تا چون مژه زخمی زند آخر به جگر بر ۶

جان و تن بیچاره درمانده نمانند
گر زخم جگردوز تو آمد به جگر بر ۷

تا هجر نشسته ست به نزدیک تو ساکن
این وصل سراسیمه بماند دست به در بر ۸

بر تو گذرم روی بتابی همی از من
گویی که ندیدی تو مرا جز به گذر بر ۹

من بر تو همی هر چه کنم دست نیابم
ای رشک قمر دست که باید به قمر بر ۱۰