غزل ۱۲ - نهان که می‌کند این درد آشکارهٔ ما

نهان که می‌کند این درد آشکارهٔ ما
که راست چاره که از دست رفت چارهٔ ما ۱

هزار کوه بلا بر دلم فرود آمد
زهی تحمّل سنگین دل چو خارهٔ ما ۲

نگار ما به کنار آمد و کناره گرفت
فغان ز حسرت این درد بی کنارهٔ ما ۳

ستاره خون بچکاند به چشم اگر بیند
که در محاق نهان شد رخ ستارهٔ ما ۴

اگر به کوه رسد کوه پاره پاره شود
حکایت جگر داغ پاره پارهٔ ما ۵

اگر شراره کشد آتش درون دلم
به آفتاب رساند ضرر شرارهٔ ما ۶

چه قطره‌های سرشک چو شیر خون آلود
که ریخت دیدهٔ ما بهر شیرخوارهٔ ما ۷

جگر به خون دل آلوده کرد قصّابم
چه گوشت بود که آویخت از قنارهٔ ما ۸

مگر که ابروی او در نظر مه نو بود
که من بدیدم و غایب شد از نظارهٔ ما ۹

ز رهگذار امل بهتر آنکه برخیزم
که بر ممّر اجل باز شد گدارهٔ ما ۱۰

به جان عاریتی دل مبند ابن حسام
که می‌رسد ز عقب صاحب استعارهٔ ما ۱۱