هوش مصنوعی:
این شعر از ابن حسام، با تصاویر زیبا و استعاری، به توصیف طبیعت و عشق میپردازد. ابر به نم باران لاله را میشوید، بنفشه تازه میشود و گیسوی دو تازه میشود. سحاب مانند سقّا گلاب میپاشد و خاک، چهره گیاه را میشوید. شاعر از عشق و توبه سخن میگوید و از زلف معشوق به عنوان بوی گناه یاد میکند. او از نگاه به غیر معشوق پشیمان است و خاک درگاه معشوق را برای عذرخواهی میشوید. در پایان، شاعر از گریههای فراوان خود بر آستان معشوق سخن میگوید که اشکهایش نامه سیاه را شسته است.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارهها و تصاویر پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۱۷ - چو فیض ابر به نم لاله را کلاه بشست
چو فیض ابر به نم لاله را کلاه بشست
بنفشه تازه شد و طرّه دوتاه بشست ۱
کف سحاب چو سقّا گلاب زن برداشت
ز خاک غالیه گون چهره گیاه بشست ۲
بیا بیا که گر از عشق توبه می کردم
به بوی زلف تو دل دست ازین گناه بشست ۳
اگر به غیر تو چشم نظر سیه کردم
بیا که خاک درت چشم عذرخواه بشست ۴
بر آستان تو چندان گریست ابن حسام
که آب دیدهٔ او نامه سیاه بشست ۵
بنفشه تازه شد و طرّه دوتاه بشست ۱
کف سحاب چو سقّا گلاب زن برداشت
ز خاک غالیه گون چهره گیاه بشست ۲
بیا بیا که گر از عشق توبه می کردم
به بوی زلف تو دل دست ازین گناه بشست ۳
اگر به غیر تو چشم نظر سیه کردم
بیا که خاک درت چشم عذرخواه بشست ۴
بر آستان تو چندان گریست ابن حسام
که آب دیدهٔ او نامه سیاه بشست ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۷۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۶ - ای جمال تو مرا شمع شب افروز امشب
گوهر بعدی:غزل ۱۸ - خوشتر ز آستان تو ما را مقام نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
