غزل ۱۸ - خوشتر ز آستان تو ما را مقام نیست

خوشتر ز آستان تو ما را مقام نیست
کوی تو کم ز روضهٔ دارالسلام نیست ۱

گفتم که خاک راه توام ملتفت نشد
بیچاره من که اینقدرم احترام نیست ۲

گفتم بیا که از غم لعل تو سوختم
گفت این طمع به غیر تمنای خام نیست ۳

آیینهٔ وجود که زنگار غم گرفت
ساقی صفاش جز به می لعل فام نیست ۴

می ده که محتسب نکند منع شرب ما
آری به بزم ساقی ما می حرام نیست ۵

صوفی که منع باده صافی همی کند
او را خبر ز لذت شرب مدام نیست ۶

کردم به سرو نسبت قدش به غمزه گفت
ای بی بصر خموش که او را خرام نیست ۷

اندوه یار و درد فراق و غم دیار
آخر ببین که بر دل ما زین کدام نیست ۸

هستند بندگان و غلامان تو را بسی
یک بندهٔ مطیع چو ابن حسام نیست ۹