غزل ۵۲ - مگر چو دردکشان جام بی ریا بخشند

مگر چو دردکشان جام بی ریا بخشند
زکاس لَم یَزلی جرعه ای به ما بخشند ۱

قتیل عشق شو ای جان که مر ترا روزی
زنوش داروی نوشین لبان شفا بخشند ۲

دوای درد، طبیبان عشق می دانند
ترا که درد نباشد کجا دوا بخشند ۳

کسی که سعی نماید به کعبه ی مقصود
عجب نباشد اگر مر ورا صفا بخشند ۴

ایا دلا که اگر آزری طمع دارد
که جرم او به جوانان پارسا بخشند ۵

امیدوار چنانم که جرم ابن حسام
به گرد کوکبه ی شاه لافتی بخشند ۶

خطای این سر شوریده ی پریشان حال
به جعد گیسوی مشکین مصطفی بخشند ۷