غزل ۵۱ - به جرعه ای که ز جام جهان نما بخشند

به جرعه ای که ز جام جهان نما بخشند
کرشمه ایست که صد جام جم به ما بخشند ۱

نصیبه ای به گدایان مگر حواله شود
در ان مقام که صد گنج بی بها بخشند ۲

به تیغ غمزه ی خوبان بنه سر تسلیم
که کشتگان چنین تیغ را بقا بخشند ۳

زغیر قطع نظر کن که چشم ان داری
که از مکاشفه ی وحدتت لقا بخشند ۴

اگر تو گوشه ی چشمی به ما کنی شاید
زخاک پای تو انجا که توتیا بخشند ۵

دلا بیا که زدیوان فضل او روزی
کرام او به کرم رقعه ای به ما بخشند ۶

اگرچه درگه لطف تو منزل جودست
پدید نیست که این منزلت کرا بخشند ۷

به کوی دوست به دریوزه آید ابن حسام
بود که خلعت خاصی بدین گدا بخشند ۸

مراکه غرقه ی دریای جرم و عصیانم
مگر به عصمت مردان آشنا بخشند ۹