غزل ۹۶ - دوش از فراغ روی تو با روی سندروس

دوش از فراغ روی تو با روی سندروس
نالیده ام چو نای وفغان کرده ام چو کوس ۱

گفتی به وعده دوش که کام از لبت دهم
افسوس ازین سخن که لبت می کند فسوس ۲

آنرا که پای بوس میسّر نمی شود
خود دست کی دهد که کند با تو دست بوس ۳

آیینه پیش دار و در ابروی خود نگر
بر عاج بین کشیده کمانی ز آبنوس ۴

می ده که دیر و زود عظام رمیم من
دستاس سالخورده ی گردون کند سبوس ۵

سرخ از چه شد کرانه ی این طشت نقره کوب
خون سیاوش است درو یا سرشک طوس ۶

ابن حسام دل چه نهی در فریب دهر
پرهیز کن ز عشوه ی دامادکش عروس ۷