هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از زبان شاعری است که با یاد یار و شراب رحیق، به توصیف احساسات و حالات درونی خود می‌پردازد. او از عشق، می، و زیبایی‌های طبیعت مانند گل و عقیق سخن می‌گوید و همچنین به مفاهیم عرفانی مانند مجاز و تحقیق اشاره می‌کند. شاعر از درد فراق و اسارت دل در چاه زنخدان یار می‌نالد و گریه‌های ابن حسام را به یاد چشم یار توصیف می‌کند.
رده سنی: 16+ این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به شراب و می‌نوشی ممکن است برای گروه‌های سنی پایین‌تر مناسب نباشد.

غزل ۱۱۳ - به وقت گل چو به کف برنهی شراب رحیق

به وقت گل چو به کف برنهی شراب رحیق
بنوش جام مروّق به یاد لعل رفیق ۱

بیار ساقی گلرخ می خمار شکن
به بوی مشک و صفای گلاب و رنگ عقیق ۲

صفای دل می صافیست بار ها گفتم
ولی چه سود که صوفی نمی کند تصدیق ۳

مجاز،قنطره ی راه اهل تحقیق است
هزار بار من این نکته کرده ام تحقیق ۴

چو یاد لعل تو در خاطرم خطور کند
به نکته خون بچکاند دلم به فکر دقیق ۵

اسیر چاه زنخدان تست یوسف دل
مگر که زلف تواش برکند ز چاه عمیق ۶

به یاد چشم تو چندان گریست ابن حسام
که گشت مردم چشمش در آب دیده غریق ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۱۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۱۲ - غمزه ی تیز ترا سینه ی من شد هدف
گوهر بعدی:غزل ۱۱۴ - الا یا ساقی البَزم الحَقیق
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.