غزل ۱۱۶ - چو خاک تا نشود تخته ی من اندر خاک

چو خاک تا نشود تخته ی من اندر خاک
ز لوح سینه نگردد رقوم عشق تو پاک ۱

ز سوز سینه خبر می دهد به غمّازی
سرشک سرخ و رخ زرد و دیده ی نمناک ۲

متاب رشته ی زلفت ز ما درین گرداب
که میل کشتی ما می کند نهنگ هلاک ۳

چه غم ز طعنه ی دشمن اگر تو باشی دوست
که نیش همدم نوش است و زهر با تریاک ۴

به زهر می کشدم عقل مفسد ابن حسام
خیال فاسدش از سر ببر به شیره ی تاک ۵