غزل ۱۶۵ - دلم به چشم تو آمد به دودمان سیاه

دلم به چشم تو آمد به دودمان سیاه
حذر نکرد همانا ز خان و مان سیاه ۱

ز قید زلف تو پرهیز می کند دل من
چنانکه مار گزیده ز ریسمان سیاه ۲

زبان برید قلم راز من هویدا کرد
سرش بریده که در من کشد زبان سیاه ۳

فغان که صومعه گیران دورنگ و زّراقند
به درعه های سفید و به طیلسان سیاه ۴

شبی دراز به باید که من بپردازم
شکایت سر زلف تو با شبان سیاه ۵

چو خط سبز تو بگرفت طرف چشمه نوش
خضر به آب حیات امد از مکان سیاه ۶

نشان خال تو بر دل نگاشت ابن حسام
که هرگزش مرواد از دل آن نشان سیاه ۷