شمارهٔ ۳۹ - در وصف بلخ و مدح سید ضیاء الدین

فدای بلخ دل من،که روضهٔ ارمست
حریم او بامان همچو بیضهٔ حرمست ۱

همه سعادت بلخ و همه سلامت او
که بیضهٔ حرمست و چو روضهٔ ارمست ۲

نه بحر و چرخ و لیکن چو بحر و چرخ مقیم
پر از جواهر مجد و کواکب حرمست ۳

چنین مواخر آن خطه را بسیست و لیک
همه بجنب وجود ضیاء دین عدمست ۴

پناه دودهٔ حیدر که از سیاست او
تفاخر عربست و تظاهر عجمست ۵

بزرگواری ، فرزانه ای ، خداوندی
که پیش درگه او پشت آسمان بخمست ۶

بلند همت او همچو چرخ مرفوعست
بزرگ مجلس او همچو کعبه محترمست ۷

بهر کجا که نهد در طریق دین قدمی
همه ذخایر عقبی طفیل آن قدمست ۸

بعلم و حلم و سخا و وفا عدل و حیا
بعالم چون اندر جد خویشتن علمست ۹

ضیاء دین پیمبر تو آن سرافرازی
که بر صحیفهٔ اقبال نام تو رقمست ۱۰

معلقست بفرخنده کلک میمونت
همه مصالح دنیا ، مگر نگین جمست؟ ۱۱

هر آنکه پیش تو همچو قلم بسر نرود
سرش بریده و سینه دریده چون قلمست ۱۲

بنظم و نثر در الفاظ تو همه نکتست
بامر و نهی در احکام تو همه حکمست ۱۳

ضمیر ناصح صدرت خزانهٔ طربست
روان حاسد جاهت نشانهٔ المست ۱۴

منم که تا ز جناب و دور ماندستم
هر آن دمی که برآرم ندیدم او ندمست ۱۵

زشوق مجلس و هجر رخ توام دل و چشم
یکی عدیل تفست و یکی ندیم نمست ۱۶

عنای طبع من و روح روح من بی تو
چو دولت تو فزون و چو حاسد تو کمست ۱۷

مراست غم که کنون صدر تو نمیبینم
کسی که صدرتو بیند بعالمش چه غمست؟ ۱۸

همیشه تا که حدوثست و صف هر موجود
مگر خدای تعالی که وصف او قدمست ۱۹

دل تو شاد و رخت تازه باد ، کز بر چرخ
دل عدوی تو پرانده و رخش دژمست ۲۰