شمارهٔ ۴۹ - در مدح شمس الدین وزیر

کریمی ، که رسم معلی نهاد
بزرگی ، که راه ایادی گشاد ۱

اجل شمس دین پیمبر ، کزوست
رخ فضل تازه ، دل عقل شاد ۲

ز آبا و از امهات جهان
چنو هیچ فرزند صالح نزاد ۳

تبار و نژادش بزرگند و اوست
چراغ تبار و جمال نژاد ۴

ز آثار او زینت جود و علم
بایام او رونق دین و داد ۵

ز مجد و معالیست او را سرشت
ز جود و ایادیست او را نهاد ۶

چه ماند از دقایق که طبعش ندید؟
چه مانداز دفاین که دستش نداد؟ ۷

ز حزمش گرفتست آرام خاک
ز عزمش ربودست تعجیل باد ۸

شده فتح را داد او راهبر
شده بحر را جود او اوستاد ۹

بیفراخت اعلام فضل و کرم
بدان طبع پاک و بدان دست راد ۱۰

بیک صدمت کین او بدسگال
ز پای اندر آمد ، ز دست او فتاد ۱۱

همی تا بخوانند اهل خرد
تواریخ کیخسرو و کیقباد ۱۲

ز دور سپهر وز شیر نجوم
نصیبش همه عز و اقبال باد ۱۳