شمارهٔ ۵۱ - در مدح ملک اتسز

خسروا ، چون تو آسمان نارد
خدمت و زمانه بگزارد ۱

باد را هیبت تو بر بندد
کوه را حملهٔ تو بردارد ۲

پای تو فروش محمدت سپرد
دس تو تخم مکرمت کارد ۳

روز هیجا ز سر کشان تیغت
هیچ کس را بکس بنگذارد ۴

تیر چون باد تو ز شخص عدو
شکم خاک را بینبارد ۵

همچو مشاطگان عزیمت تو
هر دو رخسار فتح بنگارد ۶

در کف نیزه ، چون عصای کلیم
سحر اعدای دین بیوبارد ۷

سنگ چون موم گردد ، اربر سنگ
اعتقاد تو وهم بگمارد ۸

هر که جان را بمهر تو نسپرد
روزگارش بمرگ بسپارد ۹

زهر با حشمت تو نگزاید
نوش با هیبت و نگوارد ۱۰

برق تهدید تو جهان سوزد
ابر انعام تو گهر بارد ۱۱

بر تن اسلام درع تو پوشد
در دل ایام مهر تو دارد ۱۲

سال و ماه از نشاط خوردن تو
کام شمشیر تو همی خارد ۱۳

وام دارد عدو ز تیغ تو جان
وقت آمد که وام بگزارد ۱۴

خسروا ، چرخ با عنایت تو
دل اهل هنر نیازارد ۱۵

دست بر آسمان برد ، هر کو
پای در خدمت تو بفشارد ۱۶

بنده ، روزی که پیش تو نبود
از حساب حیا نشمارد ۱۷

بشنو این قطعه ، کز شنیدن آن
طبع را سمع در نشاط آرد ۱۸

هر که در نظم این سخن نگرد
بجز از نظم در نپندارد ۱۹

شاد زی سال و مه ، که شادی تو
غم ابنای فضل بگسارد ۲۰