شمارهٔ ۱۴۹ - هم در مدح اتسز گوید

ای کفت بحر ایادی و دلت کان علوم
در معلی ز تو آموخته افلاک رسوم ۱

گشته از کف تو آثار مسایی مشهود
شده از طبع تو اسرار حقایق معلوم ۲

در کف حاسد تو سوسن آزاده چو خس
در کف ناصح تو آهن فولاد چو موم ۳

نیست با وجود تو در گرد جهان یک مسکین
نیست با عدل تو در روی زمین یک مظلوم ۴

هر سمومی ، که نه از خشم تو ، آن هست نسیم
هر نسیمی ، که نه از عفو تو ، آن هست سموم ۵

هر که جز کف تو بوسد بر خلقست خلق
هر که جز مدح تو گوید بر عقلست ملوم ۶

مادحان را نبود غیر تو هرگز ممدوح
خادمان را نبود به ز تو هرگز مخدوم ۷

تحفهٔ لفظ تو ماهیت آفاق و نفوس
سخرهٔ جان تو کیفیت افلاک و نجوم ۸

هست از خنجر تو ولوله در بقعهٔ ترک
هست از نیزهٔ تو زلزله در خطهٔ روم ۹

فتح از تیغ گهربار تو گشته موجود
بحر از کف درر بار تو گشته معدوم ۱۰

بنده ای گشته جهان ، جاه ترا، سخت مطیع
خادمی گشته فلک ، نیک خدوم ۱۱

طلب غایت مرگست عداوت با تو
گفته اند اهل معانی : طلب الغایهٔ شوم ۱۲

هر که با کینت و حرصست ز جان محرومست
اینت نیکو مثلی:« کل حریص محروم » ۱۳

خسروا ، عید بخدمت سوی صدرت آمد
موسم عید تو بادا بسعادت مرسوم ۱۴

باد پروانهٔ تو نافذ و هم اندر عید
مادحت را برسانند ز دیوان مرسوم ۱۵