شمارهٔ ۱۷۳ - هم در مدح اتسز

زهی خلق در لشکر آلای او
فلک پست با قدر والای تو ۱

زمانه بریده ، جهان دوخته
لباس معالی ببالای تو ۲

مزین شده گردن و گوش فضل
بلفظ چو لؤلوی لالای تو ۳

عنان کمالست در دست تو
رکاب جلالست در پای تو ۴

سر نیزهٔ مار شکلست دمار
بر آورده از جان اعدای تو ۵

شده سعد مقسوم از روی تو
شده ملک منظوم از رأی تو ۶

نزاید بجز گوهر مکرمت
از آن دو کف همچو دریای تو ۷

تو شمس و همه انجم انوار تو
تو کل و همه عالم اجزای تو ۸

هدی تازه از دانش پیر تو
جهان خرم از بخت برنای تو ۹

مرا خشک سال حوادث شکست
که تا دورم از فیض نعمای تو ۱۰

ازین پس گرم بخت یاری کند
من و خاک درگاه والای تو ۱۱