شمارهٔ ۱۸۹ - درمدح شمس‌الدین وزیر

فصل بهار آمد و بگذشت عهد دی
پیش آر، ای چراغ ری، اکنون چراغ می ۱

تاریکی است مانده ز دی در نهاد ما
و آن جز چراغ می نبرد، ای چراغ ری ۲

برکش نوا، که خاطب گل بر کشید صورت
بر گیر می، که لشکردی بر گرفت پی ۳

گرمست با مشاهدهٔ گل نشاط ما
اکنون که نیست وحشت دیدار سردی ۴

شادی کنیم و گر نکنیم اندرین بهار
با این چنین مشاهده پس کی کنیم کی؟ ۵

باده خوریم، خاصه بدیدار شمس‌ دین
صدری که روزگار ندیده مثل وی ۶

دارد گه فصاحت و دارد گه سخا
چتکر فصیح وائل و بنده جواد طی ۷

طبعش لوای علم در ایام کرده نشر
عدلش بساط ظلم ز آفاق کرده طی ۸

در چشم حادثات شکوهش کشیده میل
بر جان نایبات نهیبش نهاده کی ۹

آنجا که جود اوست نبینی خیال بخل
و آنجا که رشد اوست نبینی نشان غی ۱۰

هرگز چنو بزرگ نبوده بهیچ عصر
هرگز چنو کریم نبوده بهیچ حی ۱۱

گشته ز بیم کوشش او شیر جفت تب
مانده ز شرم بخشش او ابر یار خوی ۱۲

در پیش قدر او ببلندی و مرتبت
تا لاف بیهده نزنی ، ای سپهر، هی! ۱۳

همواره تا که گردد حادث گهر ز سنگ
پیوست تا که آید حاصل شکم ز نی ۱۴

بادا دل و لیش بجام نشاط مست
بادا تن عدوش بدست هلاک فی ۱۵