شمارهٔ ۲۱۰ - خطاب به ملک اتسز

خسروا، از کمال دانایی
روی دولت همی بیارایی ۱

گاه مال زمین همی ‌بخشی
گاه فرق فلک همی سایی ۲

حرب جویان نهان شوند از بیم
چون تو از حربگه پدید آیی ۳

پای فتنه تویی که بربندی
بند گردون تویی که بگشایی ۴

شکنی روز کین بیک حمله
صد مصاف عدو بتنهایی ۵

در جهان بر همه گنهکاران
بتجاوز همی ببخشایی ۶

داند ایزد که هست خاک درت
نزد من بنده همچو بینایی ۷

شغل من نیست بر در تو مگر
وصف گویی و مدح آرایی ۸

خود نکردم گنه و گر کردم
از سر ابلهی و خود رایی ۹

هیچ از آنجا که لطف سیرت تست
هست ممکن که عفو فرمایی؟ ۱۰