شمارهٔ ۴۷ - در حق ضیاء الدین عراق وزیر

ایا خوب سیرت وزیری ، که ملک
ندیدست مانندهٔ تو وزیر ۱

عراقی بنام و بود با سخات
خراج عراق و خراسان حقیر ۲

مطیع مثالت وضیع و شریف
غلام جنابت صغیر و کبیر ۳

بدست هوای تو دلها رهین
بدام وفای تو جانه اسیر ۴

طویلیست دست تو در مکرمت
که باد از دست تو حوادث قصیر ۵

بانعام و اکرام ذکر ترا
چو شمسست در گرد عالم مسیر ۶

همه خیر ورزی چو دانستی
که عالم خبیرست و ناقد بصیر ۷

بمن روضه ای آمد از خدمتت
کزان روضهٔ عیش من شد نضیر ۸

کنون بر کشیدم بمدح و ثنات
در آن روضه مانند مرغان صغیر ۹

غدیری همی بایدت از می مرا
برنگ عقیق و ببوی عبیر ۱۰

که تا اندرین فرخ اوقات عید
همم روضه باشد ، ز تو ، هم غدیر ۱۱

علا تو بود مر زمین را قرار
یتو باد چشم وزارت قریر ۱۲

نکوه خواه از لطف تو در بهشت
بد اندیش از عنف تو در سعیر ۱۳