شمارهٔ ۵۲ - د رحق امیر زنگی حبش

صفدری ، که از هنر اوست معالی دلخوش
دولت افگنده بدرگاه رفیعت مفرش ۱

میر زنگی حبش ، آنکه حسامش کردست
روز اعدا بسیاهی چو رخ زنگ و حبش ۲

شیر مردی ، که چو بیرون کند از ترکش تیر
تیر خود را کند از دیدهٔ شیران ترکش ۳

همچو مومست بر شدت باسش آهن
همچو آبست بر شعلهٔ تیغش آتش ۴

ای بزرگی ، که بود پیش ضیای عزمت
بصفت خانهٔ خورشید چو چشم اخفش ۵

گشته معدوم بر رمح توصیف رستم
گشته منسوخ بر نام تو تیر آرش ۶

تا بزحمت تن اصحاب محن بیند رنج
تا بنعمت سر ارباب نعم گردد خوش ۷

بر سر شرع بجز افسر تأیید منه
وز کف بخت بجز بادهٔ اقبال مچش ۸