شماره ۷ - جانا ، همه خطاب تو با من جفا بود

جانا ، همه خطاب تو با من جفا بود
وز من جفات را همه پاسخ وفا بود ۱

هرگز مباد با تو جفاکار روزگار
ور چه همیشه کار تو با من جفا بود ۲

ای نزد من ز جان و دل من عزیز تر
قصدت همه بجان و دل من چرا بود؟ ۳

با روی تست عشق روا و بدین سبب
هر چان ز تو بروی من آید روا بود ۴

گویند : دل بمهر نگاری دگر سپار
هرگز نکوتر از تو نگاری کجا بود ؟ ۵

خورشید پیش نقش رخ تو هدر شود
یاقوت پیش رنگ لب تو هبا بود ۶

جان مرا همیشه سعادت زیادست
حاشا! اگر زیاد تو جانم جدا بود ۷

بربود عشق تو دل و دیده ز من و لیک
با عشق تو غم دل و دیده کرا بود؟ ۸

تا کی تنم ز عشق تو بار بلا کشد ؟
تا کی دلم ز جور تو یار عنا بود؟ ۹

در کش ز جور دامن و می دان:که رسم جور
در روزگار خسرو عادل خطا بود ۱۰