بخش ۸۲ - حکایت نحوی و عامی و صوفی که هر کدام از الفاظ و عباراتی که میان ایشان گذشت مناسب فهم و حال خویش معنی دیگر خواستند

نحویی گفت در حضور عوام
«کان » گه ناقص است و گاهی تام ۱

تام از اسم بهره ور باشد
لیک همواره بی خبر باشد ۲

وان که ناقص بود خبردار است
خبرش همچو اسم ناچار است ۳

عامیی بانگ برکشید که هی
مولوی قول منعکس تا کی ۴

بی خبر را به عکس خوانی تام
با خبر را به نقص رانی نام ۵

تام آن کس بود که با خبر است
ناقص آن کز خبر نه بهره ور است ۶

خبر آمد دلیل آگاهی
جهل برهان نقص و گمراهی ۷

پیش ارباب دانش و عرفان
کی بود این تمامی آن نقصان ۸

صوفیی بود دور بنشسته
عقد صحبت ز خلق بگسسته ۹

لب گشاد و در حقیقت سفت
گفت خوش نکته ای که نحوی گفت ۱۰

کامل و تام آن بود الحق
که در اسم حق است مستغرق ۱۱

ساخت حق ز اسم خویش بهره ورش
نیست از حال ماسوا خبرش ۱۲

وان که ناقص فتاد اسم خدا
نکندش بی خبر ز غیر و سوا ۱۳

نشود محو اسم حق اثرش
باشد از غیر اسم حق خبرش ۱۴

متکلم سه و کلام یکی
نیست کس را درین مقام شکی ۱۵

هر کسی زان کلام کامده پیش
معنیی خواسته مناسب خویش ۱۶

وین خلافی که می شود مفهوم
هست ناشی ز اختلاف فهوم ۱۷