بخش ۱۲۵ - در بیان آنکه نسبت حال مؤمنان و کافران با انبیا علیهم السلام همچون نسبت حال سپاه اسکندر است با اسکندر

چون رسید از خدا کتاب و رسول
آن برد پیشرفت وین به قبول ۱

نزدند از سر فساد و غلو
کافران جز در عناد و عتو ۲

و لقد جائهم من الانباء
کذبوها و صدقوا الاهواء ۳

نیست گفتند صدق این روشن
پیش ما ان نظن الا الظن ۴

هست اساطیر اولین به یقین
بلکه افک قدیم و سحر مبین ۵

مؤمنان کرده در پیمبر روی
هم سمعنا و هم اطعنا گوی ۶

به همه گفته هاش گرویده
حکم هایش همه پسندیده ۷

آمنوا نقش لوح خاطرشان
عملوا الصالحات ظاهرشان ۸

کرده ز آتواالزکاة سرمایه
وز اقیمواالصلاة پیرایه ۹

توسن نفس را گرفته لگام
وز اتمواالصیام ساخته دام ۱۰

کرده طی وادی لعل و لیت
گشته جازم به عزم حج البیت ۱۱

حرکات همه موافق نقل
سکنات همه مطابق عقل ۱۲

دایما فی السکون و الحرکه
کرده اخلاق نیک را ملکه ۱۳

روز حشر از رسوخ آن ملکات
همه خیرات دیده و برکات ۱۴

درجات بهشت و حور قصور
شربت زنجبیل یا کافور ۱۵

طلح و سدر منضد و مخضود
ماء مسکوب و سایه ممدود ۱۶

آن فرش وان نمارق و اکواب
وان سرر وان کواعب اتراب ۱۷

فاکهات کثیر نامقطوع
که نباشد ز مستحق ممنوع ۱۸

وان معد کرده چیزهای دگر
که نکرده گذر به قلب بشر ۱۹

همچنین کل ما ینافیها
از درکهای نار و مافیها ۲۰

همه اخلاق بوده و احوال
اثر فعل صادر از عمال ۲۱

کرده آن را خدای عز و جل
در سرای دگر جزای عمل ۲۲

بوده اینجا معانی پنهان
گشته آنجا ز جمله اعیان ۲۳

بوده اینجا عوارض زایل
گشته آنجا جواهر کامل ۲۴

داری اینجاش سنگریزه گمان
یابی آنجاش لؤلؤ و مرجان ۲۵

اندر این نشئه سنگ خرد و خسیس
واندر آن گوهر بزرگ نفیس ۲۶

این بود حال کافر و مسلم
که درین تنگ موطن مظلم ۲۷