بخش ۲۱ - در بیان غضب که آتش طبع افروختن است و خرمن دین و دنیا سوختن

به غضب جان هیچ کس مخراش
حرف آسایش از دل متراش ۱

غضب آمد خراشگر چو اره
اره است آن بلی ولی دو سره ۲

ناخراشیده خاطر تو نخست
کی بود دلخراشی از تو درست ۳

ز آتشی کز غضب برافروزی
اولا خان و مان خود سوزی ۴

آنچه بر مردم کناره رسد
ز آتشت دود یا شراره رسد ۵

اصل آن در دلت فروخته است
که ازان خرمن تو سوخته است ۶

آب حلمی بزن بر آن آتش
تا نیفتد به دیگران آتش ۷

خشم با دیگران سگی و ددیست
وین سگی و ددی بیخردیست ۸

هر که را از خرد مدد باشد
کی در آن تن دهد که دد باشد ۹

نیش دندان خوک و پنجه گرگ
بهر آزار شد بلای بزرگ ۱۰

سوی آزارشان چو راهی نیست
پنجه و نیش را گناهی نیست ۱۱

ز آدمیزاده چون کسی رنجه ست
خوک بی نیش و گرگ بی پنجه ست ۱۲

خشم خوش باشد از برای خدای
نه ز وسواس نفس بد فرمای ۱۳

چون برای خدا بود خشمت
از دو بینی جدا بود چشمت ۱۴

آن نه چشم است غیرت دین است
وز در آفرین و تحسین است ۱۵

جنبش خشم چون ز نفس بد است
بالش دیو و کاهش خرد است ۱۶

به که از دیو دل بپردازی
خشم را زیر دست خود سازی ۱۷