بخش ۳۹ - حکایت عاشقی که دفع گمان اغیار را وصف معشوق خود در لباس آفتاب و ماه و غیر آن کردی

عاشقی در گوشه ای بنشسته بود
گفت و گو با خویش در پیوسته بود ۱

هر دم از نو داستانی ساختی
ناشنیده قصه ای پرداختی ۲

گه ز مه گفتی گهی از آفتاب
گاهی از برگ گل سنبل نقاب ۳

گه ز قد سرو کردی نکته راست
گاه ازان خس کش ز خاک پای خاست ۴

غافلی از دور آن را می شنید
خاطرش زان هرزه گویی می رمید ۵

گفت با وی کای به عشقت رفته نام
عاشق از معشوق خود راند کلام ۶

عاشق و نام کسان گفتن که چه
گوهر وصف خسان سفتن که چه ۷

گفت کای دور از نشان عاشقان
فهم نتوانی زبان عاشقان ۸

ز آفتاب و مه غرض یار من است
سر این بر نکته دانان روشن است ۹

گل که گفتم لطف رویش خواستم
ذکر سنبل رفت و مویش خواستم ۱۰

سرو چه بود قامت رعنای او
من خسم رسته ز خاک پای او ۱۱

گر تو واقف از زبان من شوی
جز حدیث عشقش از من نشنوی ۱۲