بخش ۶ - مرگ فیلقوس و پادشاهی اسکندر

چنین گفت دانشور روم و روس
که چون رخت بست از جهان فیلقوس ۱

سکند برآمد به تخت بلند
صلایی به بالغ‌دلان در فکند ۲

که: «ای واقفان از معاد و معاش!
که هستیم با یکدگر خواجه‌تاش ۳

سفر کرد ازین ملک، شاه شما
به هر نیک و بد نیکخواه شما ۴

نباشد شما را ز شاهی گزیر
که باشد به فرمان او داروگیر ۵

ندارم ز کس پایهٔ برتری،
که باشد مرا وایهٔ سروری ۶

بجویید از بهر خود مهتری!
کرم‌پروری معدلت گستری!» ۷

سکندر چو شد زین حکایت خموش
ز جان خموشان برآمد خروش ۸

که: «شاها! سر و سرور ما تویی!
ز شاهان مه و مهتر ما تویی!» ۹

وز آن پس به بیعت گشادند دست
به سر تاج، بر تخت شاهی نشست ۱۰

زبان را به تحسین مردم گشاد
که:«نقد حیات از شما کم مباد! ۱۱

امیدم چنانست از کردگار
کز آن گونه کز شاهی‌ام ساخت کار، ۱۲

ز الهام عدلم کند بهره‌مند
نیفتد بجز عدل هیچ‌ام پسند!» ۱۳