بخش ۱۵ - کاغذ نوشتن مادر اسکندر به وی

سکندر که صیتش جهان را گرفت
بسیط زمین و زمان را گرفت ۱

چو گرد جهان گشتن آغاز کرد
به کشورگشایی سفر ساز کرد ۲

ز دیدار او مادرش ماند باز
بر او گشت ایام دوری دراز ۳

تراشید مشکین رقم خامه‌ای
خراشید مشحون به غم نامه‌ای ۴

سر نامه نام خداوند پاک
فرح‌بخش دل‌های اندوهناک ۵

فرازندهٔ افسر سرکشان
فروزندهٔ طلعت مهوشان ۶

به صبح آور شام هر شب نشین
حرارت بر هر دل آتشین ۷

وز آن پس ز مادر هزاران سپاس
بر اسکندر آن بندهٔ حق شناس ۸

بر او باد کز حد خود نگذرد
بجز راه اهل خرد نسپرد ۹

خیال بزرگی به خود گو مبند!
که بر خاک خواری فتد خودپسند ۱۰

چرا دل نهد کس بر آن ملک و مال
که خواهد گرفتن به زودی زوال؟ ۱۱

کف بسته مشت است و آید درشت
ز دارنده بر روی خواهنده مشت ۱۲

مکن عجب را گو به دل آشیان!
که دین را گزندست و جان را زیان ۱۳

بسا مرد کو دم ز تدبیر زد
ولی بر خود از عجب خود تیر زد ۱۴

جهان کهنه زالی ست زیرک‌فریب
به زرق و دغا خویش را داده زیب ۱۵

نداند کس از صلح او جنگ او
به نیرنگ‌سازی‌ست آهنگ او ۱۶

نشد خانه‌ای در حریمش به پای
که سیل حوادث نکندش ز جای ۱۷

بنایی برآورده در چل‌چله
نگونسار سازد به یک زلزله ۱۸

به هر کس که در بند احسان شود
چو طفلان ز داده پشیمان شد ۱۹

کند رخنه در سد اسکندری
کند از گل آنگه مرمت‌گری ۲۰

در او یک سر موی، تمییز نیست
تفاوت کن چیز و ناچیز نیست ۲۱