غزل ۵۳ - هر آتشین گلی، که بر اطراف خاک ماست

هر آتشین گلی، که بر اطراف خاک ماست
از آتش دل و جگر چاک چاک ماست ۱

دامن کشان ز خاک شهیدان گذشته ای
گردی که دامن تو گرفتست، خاک ماست ۲

ساقی برو که باده ی گل رنگ بی لبش
گر آب زندگیست که زهر هلاک ماست ۳

پاکست همچو دامن گل چشم ما ولی
دامان یار پاک تر از چشم پاک ماست ۴

دهقان سالخورده، که پاینده باد، گفت:
آنست آب خضر، که در جوی تاک ماست ۵

درمان دل مجوی هلالی که درد عشق
خاص از برای جان و دل دردناک ماست ۶