غزل ۱ - مه من، به جلوه گاهی که تو را شنودم آن جا غزل ۲ - سعی کردم که شود یار ز اغیار جدا غزل ۳ - ای نور خدا در نظر از روی تو ما را غزل ۴ - به چشم لطف اگر بینی گرفتاران رسوا را غزل ۵ - ز روی مهر اگر روزی ببینی یک دو شیدا را غزل ۶ - از آن تنهایی ملک غریبی شد هوس ما را غزل ۷ - گه گهم خوانی و گویی که: چه حالست تو را؟ غزل ۸ - ترک یاری کردی و من هم چنان یارم ترا غزل ۹ - من کیستم تا هر زمان پیش نظر بینم تو را؟ غزل ۱۰ - جان خوشست، اما نمی خواهم که جان گویم تو را غزل ۱۱ - یار ما هرگز نیازارد دل اغیار را غزل ۱۲ - من کیم بوسه زنم ساعد زیبایش را؟ غزل ۱۳ - آرزومند توام، بنمای روی خویش را غزل ۱۴ - یار، چون در جام می بیند، رخ گل فام را غزل ۱۵ - یک دو روزی می گذارد یار من تنها مرا غزل ۱۶ - بی تو، چندان که محنتست مرا غزل ۱۷ - شوق درون بسوی دری می کشد مرا غزل ۱۸ - گفتگوی عقل در خاطر فرو ناید مرا غزل ۱۹ - ای شهسوار حسن، سر افراز کن مرا غزل ۲۰ - زان پیشتر که عقل شود رهنمون مرا غزل ۲۱ - هست آرزوی کشتن آن تند خو مرا غزل ۲۲ - ز سوز سینه، هر دم، چند پوشم داغ هجران را؟ غزل ۲۳ - نهادی بر دلم داغ فراق و سوختی جان را غزل ۲۴ - به روز غم، سگش خواهم، که پرسد خاکساران را غزل ۲۵ - به چه نسبت کنم آن سرو قد دلجو را؟ غزل ۲۶ - گه نمک ریزد به خم، گه بشکند پیمانه را غزل ۲۷ - ای شوخ، مکش عاشق خونین جگری را غزل ۲۸ - دیدیم ز یاران وفادار بسی را غزل ۲۹ - بحمدالله که صحت داد ایزد پادشاهی را غزل ۳۰ - به نام ایزد، میان مردمان آن تندخو با ما غزل ۳۱ - چند نادیده کنی؟ آه! چه دیدی از ما؟ غزل ۳۲ - نمی توان به جفا قطع دوستداری ما غزل ۳۳ - من و بیداری شب ها و شب تا روز یارب ها غزل ۳۴ - من همچو گلزار ارم، گل گل تو را رخسارها غزل ۳۵ - ز آب چشم من گل شد، به راه عشق، منزل ها غزل ۳۶ - دلا، ذوقی ندارد دولت دنیا و شادی ها غزل ۳۷ - گل رویت عرق کرد از می ناب غزل ۳۸ - شب هجرست و مرگ خویش خواهم از خدا امشب غزل ۳۹ - سر نمی تابم ز شمشیر حبیب غزل ۴۰ - گر دعای دردمندان مستجابست، ای حبیب غزل ۴۱ - من به کویت عاشق زار و دل غمگین غریب غزل ۴۲ - ای شده خوی تو با من بتر از خوی رقیب غزل ۴۳ - ای سر زلف تو کمند حیات غزل ۴۴ - چیست پیراهن آن دلبر شیرین حرکات؟ غزل ۴۵ - وه! چه عمرست که در هجر تو بردم عاقبت؟ غزل ۴۶ - در آفتاب رخش آب باده تاب انداخت غزل ۴۷ - ما عاشقیم و بی سر و سامان و می پرست غزل ۴۸ - ای که از یار نشان می طلبی، یار کجاست؟ غزل ۴۹ - ای که می پرسی ز من کان ماه را منزل کجاست؟ غزل ۵۰ - روز نوروزست، سرو گل عذار من کجاست؟ غزل ۵۱ - ای باد صبح، منزل جانان من کجاست؟ غزل ۵۲ - ز باغ عمر عجب سرو قامتی برخاست غزل ۵۳ - هر آتشین گلی، که بر اطراف خاک ماست غزل ۵۴ - عکس آن لبهای میگون در شراب افتاده است غزل ۵۵ - مه ز جور فلک دوتا شده است؟ غزل ۵۶ - رفتست عزیز من و مکتوب نوشتست غزل ۵۷ - دارم شبی، که دوزخ از آن شب علامتست غزل ۵۸ - ماه من، عیدست و شهری را نظر بر روی تست غزل ۵۹ - دلم به سینه ی سوزان مشوش افتادست غزل ۶۰ - عشق بازی چه بلا فکر خطایی بودست! غزل ۶۱ - راه وفا پیش گیر، کان ز جفا خوش ترست غزل ۶۲ - دل های مردمان به نشاط جهان خوشست غزل ۶۳ - مرا ز عشق تو صد گونه محنت و المست غزل ۶۴ - جان من، الله الله! این چه تنست؟ غزل ۶۵ - این همه لاله، که سر بر زده از خاک منست غزل ۶۶ - این چنین بی رحم و سنگین دل، که جانان منست غزل ۶۷ - به هر که قصه ی دل گفته ام دلش خونست غزل ۶۸ - نخل بالای تو سر تا به قدم شیرینست غزل ۶۹ - برخیز، تا نهیم سر خود به پای دوست غزل ۷۰ - گفتی: بگو که در چه خیالی و حال چیست؟ غزل ۷۱ - شیشه ی می دور ازآن لب های میگون می گریست غزل ۷۲ - این تازه گل، که می رسد، از بوستان کیست؟ غزل ۷۳ - من با تو یک دلم، سخن و قول من یکیست غزل ۷۴ - بی تو هر روز مرا ماهی و هر شب سالیست غزل ۷۵ - در دل بی خبران جز غم عالم غم نیست غزل ۷۶ - کدام جلوه، که در سر و سرفراز تو نیست؟ غزل ۷۷ - دگرم بسته ی آن زلف سیه نتوان داشت غزل ۷۸ - در مجلس اگر او نظری با دگری داشت غزل ۷۹ - دل چه باشد کز برای یار ازآن نتوان گذشت غزل ۸۰ - روز من شب شد و آن ماه به راهی نگذشت غزل ۸۱ - یا تمنای وصال تو مرا خواهد کشت غزل ۸۲ - آمد آن سنگین دل و صد رخنه در جان کرد و رفت غزل ۸۳ - دل به امید کرم دادم و دیدم ستمت غزل ۸۴ - در کوی تو آمد به سرم سنگ ملامت غزل ۸۵ - نا دیده میکنی، چو فتد دیده بر منت غزل ۸۶ - اگر از آمدنم رنجه نگردد خویت غزل ۸۷ - چه غم گر در سرم شوریست از سودای گیسویت؟ غزل ۸۸ - خدا را، تند سوی من مبین، چون بنگرم سویت غزل ۸۹ - مرا به باده، نه باغ و بهار شد باعث غزل ۹۰ - مشتاق درد را به مداوا چه احتیاج؟ غزل ۹۱ - بدین هوس که: دمی سر نهم بپای قدح غزل ۹۲ - ای چشم تو شوخ تر ز هر شوخ غزل ۹۳ - خوشا کسی که درین عالم خراب آباد غزل ۹۴ - دوش با صد عیش بودی، هر شبت چون دوش باد غزل ۹۵ - بیا، بیا، که دل و جان من فدای تو باد غزل ۹۶ - کارم از دست شد و دل ز غمت زار افتاد غزل ۹۷ - سایه ای کز قد و بالای تو بر ما افتد غزل ۹۸ - گر ز رخسار تو یک لمعه بدریا افتد غزل ۹۹ - ترا گهی که نظر بر من خراب افتد غزل ۱۰۰ - چو از داغ فراقت شعله حسرت به جان افتد غزل ۱۰۱ - آب حیات حسنت گل برگ تر ندارد غزل ۱۰۲ - روز عمرم چند، یارب! چون شب غم بگذرد؟ غزل ۱۰۳ - ماه شهر آشوب من، هر گه به راهی بگذرد غزل ۱۰۴ - شمع، دوش از ناله من گریه بسیار کرد غزل ۱۰۵ - مسکین طبیب، چاره دردم خیال کرد غزل ۱۰۶ - نمی توان به تو شرح بلای هجران کرد غزل ۱۰۷ - من عاشق و دیوانه و مستم، چه توان کرد؟ غزل ۱۰۸ - به ناز می رود و سوی کس نمی نگرد غزل ۱۰۹ - باغ عیش من به جای گل همه خار آورد غزل ۱۱۰ - تا کی آن شوخ نظر بر دگری اندازد؟ غزل ۱۱۱ - یار، هر چند که رعنا و سهی قد باشد غزل ۱۱۲ - می خواهم و کنجی که به جز یار نباشد غزل ۱۱۳ - شب هجران رسید و محنت بسیار پیدا شد غزل ۱۱۴ - افروخت رنگت از می و دلها کباب شد غزل ۱۱۵ - تا از فروغ روی تو گل کامیاب شد غزل ۱۱۶ - بر سر بالین طبیب از ناله ی من زار شد غزل ۱۱۷ - گر برون می آید آن بی رحم، زارم می کشد غزل ۱۱۸ - زان دل به جانب سگ کوی تو می کشد غزل ۱۱۹ - باز عشق آمد و کار دل ازو مشکل شد غزل ۱۲۰ - اگر سودای عشق اینست، من دیوانه خواهم شد غزل ۱۲۱ - از حال و دل و دیده مپرسید که چون شد؟ غزل ۱۲۲ - تا سلسله زلف تو زنجیر جنون شد غزل ۱۲۳ - گل شکفت و شوق آن گل چهره از سر تازه شد غزل ۱۲۴ - غم بتان مخور، ای دل، که زار خواهی شد غزل ۱۲۵ - نیست عرق، که در رهت از حرکات می چکد غزل ۱۲۶ - آه و صد آه! که آن مه ز سفر دیر آمد غزل ۱۲۷ - روز هجران تو، یارب! ز کجا پیش آمد؟ غزل ۱۲۸ - دلم، پیش لبت، با جان شیرین در فغان آمد غزل ۱۲۹ - نگسلد رشته جان من از آن سرو بلند غزل ۱۳۰ - یارب! غم ما را که به عرض تو رساند؟ غزل ۱۳۱ - عارضت هست بهشتی، که عیان ساخته اند غزل ۱۳۲ - جان من، بهر تو از جان بدنی ساخته اند غزل ۱۳۳ - عجب! که رسم وفا هرگز آن پری داند غزل ۱۳۴ - جهان و هر چه درو هست پایدار نماند غزل ۱۳۵ - دلم رفت و جان حزین هم نماند غزل ۱۳۶ - پیش از روزی، که خاک قالبم گل ساختند غزل ۱۳۷ - بس که خلقی سخن عاشقی من کردند غزل ۱۳۸ - عاشقان، هر چند مشتاق جمال دلبرند غزل ۱۳۹ - رند لب تشنه چرا جام شرابی نزند؟ غزل ۱۴۰ - چو ترک من هوس مجلس شراب کند غزل ۱۴۱ - هرگز آن شوخ به ما غیر نگاهی نکند غزل ۱۴۲ - گر کسی عاشق رخسار تو باشد چه کند؟ غزل ۱۴۳ - خوبرویان، چون به شوخی قصد مرغ دل کنند غزل ۱۴۴ - چو لاله سینه من کاش پاره پاره کنند! غزل ۱۴۵ - جای آنست که شاهان ز تو شرمنده شوند غزل ۱۴۶ - دودی، که دوش بر سر کویت بلند بود غزل ۱۴۷ - شیرین دهنا، این همه شیرین نتوان بود غزل ۱۴۸ - دی براهم دیدن و آنگاه نادیدن چه بود؟ غزل ۱۴۹ - با من اول آن همه رسم وفاداری چه بود؟ غزل ۱۵۰ - کاکل ز چه بگذاشته ای تا کمر خود؟ غزل ۱۵۱ - یار اگر مرهم داغ دل محزون نشود غزل ۱۵۲ - لعل جان بخشت، که یاد از آب حیوان می‌دهد غزل ۱۵۳ - هر گه آن قصاب خنجر بر گلوی من نهد غزل ۱۵۴ - ماه من، زلف شب قدرست و رویت روز عید غزل ۱۵۵ - جز بندگیم کاری از دست نمی آید غزل ۱۵۶ - زان پیشتر که جانان ناگه ز در درآید غزل ۱۵۷ - اگر نه از گل نو رسته بوی یار آید غزل ۱۵۸ - چه حاصل گر هزاران گل دمد یا صد بهار آید؟ غزل ۱۵۹ - اگر چون تو سروی ز جایی برآید غزل ۱۶۰ - دلا، گر عاشقی، بنشین، که جانانت برون آید غزل ۱۶۱ - غمی، کز درد عشقت، بر دل ناشاد می آید غزل ۱۶۲ - دم آخر، که مرا عمر به سر می آید غزل ۱۶۳ - مه من با رقیبان جفا اندیش می آید غزل ۱۶۴ - مرا، چون دیگران، یاد گل و گلشن نمی آید غزل ۱۶۵ - هر دم از چشم تو دل را نظری می باید غزل ۱۶۶ - آخر از غیب دری بر رخ ما بگشاید غزل ۱۶۷ - ای کسانی که بخاک قدمش جا دارید غزل ۱۶۸ - آن کمر بستن و خنجر زدنش را نگرید غزل ۱۶۹ - دل بدرد آمد و این درد بدرمان نرسید غزل ۱۷۰ - بهر درد دل ما از تو دوایی نرسید غزل ۱۷۱ - گر دلم زین گونه آه دم به دم خواهد کشید غزل ۱۷۲ - وه! که سودای تو آخر سر به شیدایی کشید غزل ۱۷۳ - ای بتان سنگدل، تا چند استغنا کنید؟ غزل ۱۷۴ - من نمیخواهم که : در کویش مرا بسمل کنید غزل ۱۷۵ - دوستان، امشب دوای درد محزونم کنید غزل ۱۷۶ - می نویسم سخن از آتش دل بر کاغذ غزل ۱۷۷ - غم نیست، گر ز داغ تو می سوزدم جگر غزل ۱۷۸ - وه! چه شورانگیزی، این شیرین پسر؟ غزل ۱۷۹ - جان خواهم از خدا، نه یکی، بلکه صد هزار غزل ۱۸۰ - ای بخوبی از همه خوبان عالم خوب تر غزل ۱۸۱ - ای قامتت ز سرو سهی سرفرازتر غزل ۱۸۲ - تا ز خط عنبرین حسن تو شد بیش تر غزل ۱۸۳ - جامه گلگون، روی آتشناک از گل پاک تر غزل ۱۸۴ - هر روز در کویش روم، پیدا کنم یار دگر غزل ۱۸۵ - وه! که بازم فلک انداخت به غوغای دگر غزل ۱۸۶ - حاش لله! کز رخت چشم افگنم سوی دگر غزل ۱۸۷ - با رخ زرد آمدم سوی درت، ای سروناز غزل ۱۸۸ - برو، ای نرگس رعنا، تو باین چشم مناز غزل ۱۸۹ - قد تو عمر درازست و سرو گلشن ناز غزل ۱۹۰ - یار من، وه! که مرا یار نداند هرگز غزل ۱۹۱ - از آن چه سود که نوروز شد جهان افروز؟ غزل ۱۹۲ - برخیز طبیبا، که دل آزرده ام امروز غزل ۱۹۳ - عمر رفت و از تو ما را صد پریشانی هنوز غزل ۱۹۴ - عید شد، هر گوشه، خلقی ماه نو دارد هوس غزل ۱۹۵ - کار من از جمله عالم همین عشقست و بس غزل ۱۹۶ - کام از آن لب مشکل و ما را غم کامست و بس غزل ۱۹۷ - یار من با دگران یار شد، افسوس افسوس! غزل ۱۹۸ - زاهد، بکنج صومعه می نوش و مست باش غزل ۱۹۹ - دردمندم، گر مرا درمان نباشد، گو: مباش غزل ۲۰۰ - آه! از آن شوخ، که تا سر نشود خاک درش غزل ۲۰۱ - آه! از آن ماه مسافر، که نیامد خبرش غزل ۲۰۲ - آنکه از آب حیات آزرده می گردد تنش غزل ۲۰۳ - زبان او، که ندیدم ز تنگی دهنش غزل ۲۰۴ - گر گذر افتد، چو باد صبح، بر خاک منش غزل ۲۰۵ - روزی که بر لب آید جانم در آرزویش غزل ۲۰۶ - کار من فریاد و افغانست، دور از یار خویش غزل ۲۰۷ - ای شاه حسن، جور مکن بر گدای خویش غزل ۲۰۸ - ای کجی آموخته پیوسته از ابروی خویش غزل ۲۰۹ - مردم و خود را ز غمهای جهان کردم خلاص غزل ۲۱۰ - وای! که جانم نشد از غم هجران خلاص غزل ۲۱۱ - عاشقان را نه گل و باغ و بهارست غرض غزل ۲۱۲ - گر من ز شوق خویش نویسم بیار خط غزل ۲۱۳ - ترک یاری کردی، از وصل تو یاران را چه حظ؟ غزل ۲۱۴ - ما که از سوز تو در گریه زاریم چو شمع غزل ۲۱۵ - مهوشان در نظر کج نظرانند، دریغ! غزل ۲۱۶ - خوبان، اگر چه هر طرفی می کشند صف غزل ۲۱۷ - وه! که رفت آن شوخ و بر ما کرد بیداد از فراق غزل ۲۱۸ - نیست غم، گر شد گریبان من از غم چاک جاک غزل ۲۱۹ - ای تو سرو چمن حسن و گل باغ جمال غزل ۲۲۰ - ظاهر نکنم پیش رقیبان الم دل غزل ۲۲۱ - نه رفیقی، که بود در پی غمخواری دل غزل ۲۲۲ - آمد بهار و خوشدلم از رنگ و بوی گل غزل ۲۲۳ - ای در دلم ز آتش عشق تو صد الم غزل ۲۲۴ - نیست حد آن که گویم: بنده روی توام غزل ۲۲۵ - عجب شکسته دل و زار و ناتوان شده ام! غزل ۲۲۶ - روزی که در فراق جمال تو بوده ام غزل ۲۲۷ - ز سوز سینه کبابم، ز سیل دیده خرابم غزل ۲۲۸ - به یار بی وفا عمری وفا کردم ندانستم غزل ۲۲۹ - هر شب به سر کوی تو از پای در افتم غزل ۲۳۰ - به راهت بینم و از بیخودی بر رهگذر غلتم غزل ۲۳۱ - اگر چون خاک پامالم کنی، خاک درت گردم غزل ۲۳۲ - به صد امید هر دم گرد آن دیوار و در گردم غزل ۲۳۳ - عیدست، برون آی، که حیران تو گردم غزل ۲۳۴ - ز پیر میکده عمری در التماس شدم غزل ۲۳۵ - کاشکی! خاک حریم حرمت می بودم غزل ۲۳۶ - دو روز شد که ز درد فراق بیمارم غزل ۲۳۷ - من نه آنم که دل خویش مشوش دارم غزل ۲۳۸ - یار آمد و من طاقت دیدار ندارم غزل ۲۳۹ - عمر رفته است و کنون آفت جانی دارم غزل ۲۴۰ - هر زمان بر صف خوبان بتماشا گذرم غزل ۲۴۱ - خواهم که: بزیر قدمت زار بمیرم غزل ۲۴۲ - بخاک من گذری کن، چو در وفای تو میرم غزل ۲۴۳ - پس از عمری، که خود را بر سر کوی تو اندازم غزل ۲۴۴ - مگو افسانه مجنون، چو من در انجمن باشم غزل ۲۴۵ - اگر خوانی درونم، بنده این خاندان باشم غزل ۲۴۶ - چو بخت نیست که شایسته وصال تو باشم غزل ۲۴۷ - تا عمر بود، در هوس روی تو باشم غزل ۲۴۸ - مرا چه زهره؟ که گویم: غلام روی تو باشم غزل ۲۴۹ - یار گفت: از ما بکن قطع نظر، گفتم: بچشم! غزل ۲۵۰ - من که باشم که می لعل به آن ماه کشم؟ غزل ۲۵۱ - چون قامت آن سرو سهی کرد هلاکم غزل ۲۵۲ - مشکل که رود داغت هرگز ز دل چاکم غزل ۲۵۳ - گر به خاکم گذرد یوسف گل پیرهنم غزل ۲۵۴ - هر شبی گویم که: فردا ترک این سودا کنم غزل ۲۵۵ - خود را نشان ناوک بد خوی خود کنم غزل ۲۵۶ - با تو خواهم شرح غمهای دل محزون کنم غزل ۲۵۷ - دل را ز چاک سینه توانم برون کنم غزل ۲۵۸ - آهم شنید و رنجه شد آن ماه چون کنم؟ غزل ۲۵۹ - ای تو آرام دل و جان، از تو دوری چون کنم؟ غزل ۲۶۰ - گر جفایی رفت، از جانان جدایی چون کنم؟ غزل ۲۶۱ - جان من، جان و دل خویش نثار تو کنم غزل ۲۶۲ - بهار میرسد، اما بهار را چه کنم؟ غزل ۲۶۳ - دلم به آرزوی جان نمیرسد، چه کنم؟ غزل ۲۶۴ - دوستان، عاشقم و عاشق زارم، چه کنم؟ غزل ۲۶۵ - یار بی رحم و من از درد به جانم، چه کنم؟ غزل ۲۶۶ - دلم ز دست شد، از دست دل چه چاره کنم؟ غزل ۲۶۷ - آنکه از درد دل خود به فغانست منم غزل ۲۶۸ - کدام صبح سعادت بود مبارک ازینم؟ غزل ۲۶۹ - چه حالست این؟ که هر گه در جمالت یک نظر بینم غزل ۲۷۰ - تا کی به درت آیم و دیدار نبینم؟ غزل ۲۷۱ - از پی آن دلبر شیرین شمایل می روم غزل ۲۷۲ - عید شد، بخرام، تا مدهوش و حیرانت شوم غزل ۲۷۳ - جلوه های قد دلجوی ترا بنده شوم غزل ۲۷۴ - من سگ یارم و آن نیست که بیگانه شوم غزل ۲۷۵ - چنان از پا فگند امروزم آن رفتار و قامت هم غزل ۲۷۶ - ای که از خوبان مراد ما تویی مقصود هم غزل ۲۷۷ - نقد جان را در بهای زلف جانان می دهم غزل ۲۷۸ - خرم آن روز کزین محنت و غم باز رهم غزل ۲۷۹ - به حمدالله! که جان بر باد رفت و خاک شد تن هم غزل ۲۸۰ - خراب یک نظر از چشم نیم خواب توایم غزل ۲۸۱ - هر خوبی‌یی، که از همه خوبان شنیده‌ایم غزل ۲۸۲ - روز عیدست، سر راهگذاری گیریم غزل ۲۸۳ - زهی سعادت! اگر خاک آن حرم باشیم غزل ۲۸۴ - خیز، تا امروز با هم ساغر صهبا کشیم غزل ۲۸۵ - ای سگ آن سر کو، ما و تو یاران همیم غزل ۲۸۶ - نوبهارست، بیا، تا قدحی نوش کنیم غزل ۲۸۷ - شام عید، آن به، که منزل بر سر راهی کنیم غزل ۲۸۸ - ای گل، از شکل تو با ناز و خرامت گویم غزل ۲۸۹ - یارب، غم بی‌رحمی جانان به که گویم؟ غزل ۲۹۰ - ساخت گدای درگهت مرحمت الهیم غزل ۲۹۱ - ای ماه من و شاه سپاه همه خوبان غزل ۲۹۲ - من گرفتار و تو در بند رضای دگران غزل ۲۹۳ - ای پریچهره من، چند نشینی به کسان؟ غزل ۲۹۴ - صبح امید همانست و رخ یار همان غزل ۲۹۵ - در قبای ارغوانی قد آن سرو روان غزل ۲۹۶ - مشکل غمیست عشق، که گفتن نمی توان غزل ۲۹۷ - منم، چون غنچه، در خوناب زان گل برگ تر پنهان غزل ۲۹۸ - جان بحسرت نتوان بی رخ جانان دادن غزل ۲۹۹ - اگر برای تو مردن، چه باک از آن مردن؟ غزل ۳۰۰ - خط ریحانش رقم بر نسترن خواهد زدن غزل ۳۰۱ - ای معلم، خاطر غمدیده من شاد کن غزل ۳۰۲ - عید قربان شد، بیا عاشق کشی بنیاد کن غزل ۳۰۳ - ای دل، به کوی او مرو، از بیخودی غوغا مکن غزل ۳۰۴ - از رشک سوختم، به رقیبان سخن مکن غزل ۳۰۵ - برخیز و به سر وقت اسیران گذری کن غزل ۳۰۶ - نظاره کن در آینه خود را، حبیب من غزل ۳۰۷ - از فراق آن پری هر دم فزون شد درد من غزل ۳۰۸ - گر جدا سازی به تیغ جور بند از بند من غزل ۳۰۹ - به خاک پای تو، ای سرو ناز پرور من غزل ۳۱۰ - پشت و پناه من بود، دیوار دلبر من غزل ۳۱۱ - در کوی بتان نیست کسی زارتر از من غزل ۳۱۲ - نه رحم در دل یار و نه صبر در دل من غزل ۳۱۳ - تا به کی تند شوی بهر جفای دل من؟ غزل ۳۱۴ - ای قدت نازک نهال جویبار چشم من غزل ۳۱۵ - فدای آن سگ کو باد جان ناتوان من غزل ۳۱۶ - گفتیم: چون زنده مانی در غم هجران من؟ غزل ۳۱۷ - خوش آنکه در همه روی زمین تو باشی و من! غزل ۳۱۸ - گهی لطفست و گاهی قهر کار دلربای من غزل ۳۱۹ - بهر خون ریز دلم، ترک کمان ابروی من غزل ۳۲۰ - شهید عشقم و از خاک من خون داده نم بیرون غزل ۳۲۱ - مسلمانان، مرا جان خواهد آمد از الم بیرون غزل ۳۲۲ - مردم از درد و نگفتی: دردمند ماست این غزل ۳۲۳ - دلا، زان لب زلال خضر می خواهی، خیالست این غزل ۳۲۴ - آخر، ای آرام جان، سوی دل افگاری ببین غزل ۳۲۵ - من و تخیل حسنت، چه یار بهتر ازین؟ غزل ۳۲۶ - روز نوروزست و ما را مجلس افروزی چنین غزل ۳۲۷ - عاشقم کردی و گفتی با رقیب تندخو غزل ۳۲۸ - خوش باشد اگر باشم در طرف چمن با او غزل ۳۲۹ - ندارم قوت اظهار درد خویشتن با او غزل ۳۳۰ - چنان بلند نشد سرو ناز پرور او غزل ۳۳۱ - آنکه رفت امروز و صد دل می رود دنبال او غزل ۳۳۲ - خاکم بره پیک حریم حرم او غزل ۳۳۳ - چند گیرد جام می کام از لب میگون او؟ غزل ۳۳۴ - خواهم فگندن خویش را پیش قد رعنای او غزل ۳۳۵ - روزم از بیم رقیبان نیست ره در کوی او غزل ۳۳۶ - چند سوزی داغها بر دست؟ آه از دست تو غزل ۳۳۷ - چند پنهان کنم افسانه هجران از تو؟ غزل ۳۳۸ - من بی‌دل به عمر خود ندیدم یک نگاه از تو غزل ۳۳۹ - لیلی و مجنون اگر می‌بود در دوران تو غزل ۳۴۰ - نمیکشیم سر از آستان خانه تو غزل ۳۴۱ - ای بی وفا، چه چاره کنم با جفای تو؟ غزل ۳۴۲ - بیا، تا نقد جان را برفشانم در هوای تو غزل ۳۴۳ - مردم ازین الم: که نمردم برای تو غزل ۳۴۴ - سازم قدم ز دیده و آیم به سوی تو غزل ۳۴۵ - ما ز یک جانب، رقیب از یک طرف در کوی تو غزل ۳۴۶ - سینه مجروح‌ست و از هر جانبی صد غم درو غزل ۳۴۷ - آمده‌ای به منزلم، ای مه نازنین، فرو غزل ۳۴۸ - باز، ای سوار شوخ، کجا می روی؟ مرو غزل ۳۴۹ - این چه چشسمت؟ که بی خوابم ازو غزل ۳۵۰ - یار وداع می کند، تاب وداع یار کو؟ غزل ۳۵۱ - بر سر راه تو بودم، که رسیدی ناگاه غزل ۳۵۲ - هر کس که نیست کشته عشقت هلاک به غزل ۳۵۳ - چشم او می خورده و خود را خراب انداخته غزل ۳۵۴ - بلبل به باغ و جغد به ویرانه ساخته غزل ۳۵۵ - ماییم جا به گوشه می خانه ساخته غزل ۳۵۶ - آن سایه نیست، دایم دنبال او فتاده غزل ۳۵۷ - جان من، گاهی سخن کن ز آن لب و کامی بده غزل ۳۵۸ - کیست آن سرو روان؟ کز ناز دامن بر زده غزل ۳۵۹ - بر بستر هلاکم، بیمار و زار مانده غزل ۳۶۰ - ای همچو پری از من دیوانه رمیده غزل ۳۶۱ - به خون نشست دلم، خار غم خلیده خلیده غزل ۳۶۲ - دردا! که باز ما را دردی عجب رسیده غزل ۳۶۳ - خطت، که رقم بر ورق لاله کشیده غزل ۳۶۴ - به کجا روم ز دردت؟ چه دوا کنم؟ چه چاره؟ غزل ۳۶۵ - تو را که جان منی، ساخت ناتوان روزه غزل ۳۶۶ - گر نیست جام گلگون، خوش نیست دور لاله غزل ۳۶۷ - تا چند بهر کشتن ما جور و کین همه؟ غزل ۳۶۸ - زین پیش لطف بود و کنون جور و کین همه غزل ۳۶۹ - با تو هر ساعت مرا عرض نیازست این همه غزل ۳۷۰ - ای تیر غمت را دل عشاق نشانه غزل ۳۷۱ - دوش پیمانه تهی آمدم از میخانه غزل ۳۷۲ - بی جهت با ما چرا آهنگ غوغا کرده ای؟ غزل ۳۷۳ - ای که به خون مردمان چشم سیاه کرده ای غزل ۳۷۴ - کشیده ای می و بالای منظر آمده ای غزل ۳۷۵ - ای آنکه در نصیحت ما لب گشوده ای غزل ۳۷۶ - امشب تو باز چشم و چراغ که بوده ای؟ غزل ۳۷۷ - چون گویمت که: در دل ویران من درآی غزل ۳۷۸ - مست با رخسار آتشناک بیرون تاختی غزل ۳۷۹ - من نگویم که وفا یار مرا بایستی غزل ۳۸۰ - ز من بیگانه شد، بیگاه با اغیار بایستی غزل ۳۸۱ - ماه من، روی تو خوبست و چنین بایستی غزل ۳۸۲ - ای ز بهار تازه تر، تازه بهار کیستی؟ غزل ۳۸۳ - گفتی: بگو که: بنده فرمان کیستی؟ غزل ۳۸۴ - بر من، ای شوخ، ستم‌ها کردی غزل ۳۸۵ - رفتی، ای ماه، که از مهر وفا میکردی غزل ۳۸۶ - ای شهسوار حسن، به میدان خوش آمدی غزل ۳۸۷ - دوشینه کجا رفتی و مهمان که بودی؟ غزل ۳۸۸ - ای مسلمانان، گرفتارم به دست کافری غزل ۳۸۹ - چند پرسم خبر وصل و نیابم اثری؟ غزل ۳۹۰ - من بنده کمین و تو سلطان کشوری غزل ۳۹۱ - ز دوری تا به کی، ما را چنین مهجور می داری؟ غزل ۳۹۲ - تو در میدان و من چون گوی در ذوق سراندازی غزل ۳۹۳ - دلا، رفت آنکه وصل دلستانی داشتم روزی غزل ۳۹۴ - شب فراق ز صبحم خبر چه می پرسی؟ غزل ۳۹۵ - دیده ام از تو بلایی که ندیدست کسی غزل ۳۹۶ - تا کی به کنج صبر جگر خون کند کسی؟ غزل ۳۹۷ - چند از بلای هجر جگر خون کند کسی؟ غزل ۳۹۸ - بس که جانها همه شد صرف تو جانان کسی غزل ۳۹۹ - زهی شراب لبت مایه طربناکی! غزل ۴۰۰ - آخر، ای شوخ، دل از جور تو غمگین تا کی؟ غزل ۴۰۱ - جان من در فرقت جانان برآید کاشکی! غزل ۴۰۲ - یار دور از صحبت اغیار بودی کاشکی! غزل ۴۰۳ - با تو از اول نبودی آشنایی کاشکی! غزل ۴۰۴ - ای گلستان جمالت در کمال خرمی غزل ۴۰۵ - اگر بلطف بخوانی وگر بجور برانی غزل ۴۰۶ - تو از من فارغ و من از تو دارم صد پریشانی غزل ۴۰۷ - چه حاجتست که گه خشم و گه عتاب کنی؟ غزل ۴۰۸ - ز روی ناز و حیا منعم از نیاز کنی غزل ۴۰۹ - چه شد که جانب اهل وفا گذر نکنی؟ غزل ۴۱۰ - ناگاه اگر ز ما سخنی گوش می کنی غزل ۴۱۱ - ای که در عاشق کشی هر لحظه صد خون میکنی غزل ۴۱۲ - تیر و کمان گرفته ای، سوی شکار میروی غزل ۴۱۳ - سوی شکار، ای بت رعنا، چه میروی؟ غزل ۴۱۴ - آن کف پا بر زمین حیفست، ای سرو سهی غزل ۴۱۵ - خدا را، سوی مشتاقان نگاهی غزل ۴۱۶ - ای صد هزار چون من خاک در سرایی غزل ۴۱۷ - برهت ز رشک میرم، چو بغیر همره آیی غزل ۴۱۸ - چند رسوا شوم از عشق من شیدایی؟ غزل ۴۱۹ - چون در میان خوبان رسمیست بی وفایی غزل ۴۲۰ - سحرگاهان که چون خورشید از منزل برون آیی غزل ۴۲۱ - عشاق را حیات بجانست و جان تویی