غزل ۵۷ - دارم شبی، که دوزخ از آن شب علامتست

دارم شبی، که دوزخ از آن شب علامتست
از روز من مپرس، که آن خود قیامتست ۱

یارب! ترحمی، که ز سنگ جفای چرخ
ما دل شکسته ایم و زهر سو ملامتست ۲

بر آستان عشق سر ما بلند شد
وین سر بلندی از قد آن سروقامتست ۳

رفتن ز کوی او کرمی بود از رقیب
این هم که رفت و باز نیامد کرامتست ۴

ثابت قدم فتاده هلالی به راه عشق
او را درین طریق عجب استقامتست! ۵