غزل ۵۹ - دلم به سینه ی سوزان مشوش افتادست

دلم به سینه ی سوزان مشوش افتادست
دل از کجا؟ که درین خانه آتش افتادست ۱

خوشیم با غم عشقت، که وقت او خوش باد!
چه خوش غمیست! که ما را به او خوش افتادست ۲

صفای باده و رخسار ساده هوشم برد
شراب و ساقی ما هر دو بی غش افتادست ۳

به خط و خال رخ آراستی و حیرانم
که این صحیفه به غایت منقش افتادست ۴

گهی که بر سر عشاق راند ابرش ناز
کدام سر، که نه در پای ابرش افتادست؟ ۵

به رسم تحفه کشم نقد عمر در پایش
ولی چه سود که آن سرو سرکش افتادست ۶

گرفت نور تجلی شب هلالی را
که روی خوب تو در جلوه مهوش افتادست ۷