غزل ۶۰ - عشق بازی چه بلا فکر خطایی بودست!

عشق بازی چه بلا فکر خطایی بودست!
عشق خود عشق نبودست، بلایی بودست ۱

کاش بینند بی خبران حسن تو را
تا بدانند که ما را چه خدایی بودست ۲

در دیاری که گل روی تو را پروردند
خوش بهاری و فرح بخش هوایی بودست! ۳

عهد کردی که وفا پیشه کنی، جهد بکن
تا بدانم که درین عهد وفایی بودست ۴

باغ فردوس زمینست که آن جا روزی
سرو گل پیرهنی، تنگ قبایی بودست ۵

بعد مردن به سر تربت من بنویسید
کین عجب سوخته ی بی سرو پایی بودست! ۶

چاره ی درد هلالیست بلای غم عشق
عشق را درد مگویی، که بلایی بودست ۷