غزل ۶۷ - به هر که قصه ی دل گفته ام دلش خونست

به هر که قصه ی دل گفته ام دلش خونست
تو هم مپرس ز من، تا نگویمت چونست ۱

منم، که درد من از هیچ بی دلی کم نیست
تویی، که ناز تو از هر چه گویم افزونست ۲

مگو که: خواب اجل بست چشم مردم را
که چشم بندی آن نرگس پر افسونست ۳

همای وصل تو پاینده باد بر سر من
که زیر سایه ی او طالعم همایونست ۴

کنون که با توام، ای کاش دشمنان مرا
خبر دهند که لیلی به کام مجنونست ۵

طبیب، گو: به علاج مریض عشق مکوش
که کار او دگر و حال او دگرگونست ۶

هلالی، از دهن و قامتش حکایت کن
که این علامت ادراک طبع موزونست ۷