غزل ۶۹ - برخیز، تا نهیم سر خود به پای دوست

برخیز، تا نهیم سر خود به پای دوست
جان را فدا کنیم، که صد جان فدای دوست ۱

در دوستی ملاحظه ی مرگ و زیست نیست
دشمن به از کسی، که نمیرد برای دوست ۲

حاشا! که غیر دوست کند جا به چشم من
دیدن نمی توان دگری را به جای دوست ۳

از دوست، هر جفا که رسد، جای منتست
زیرا که نیست هیچ وفا چون جفای دوست ۴

با دوست آشنا شده، بیگانه ام ز خلق
تا آشنای من نشود آشنای دوست ۵

در حلقه ی سگان درش می روم، که باز
احباب صف زنند به گرد سرای دوست ۶

دست دعا گشاد هلالی به درگهت
یعنی به دست نیست مرا جز دعای دوست ۷