غزل ۹۶ - کارم از دست شد و دل ز غمت زار افتاد

کارم از دست شد و دل ز غمت زار افتاد
فکر دل کن، که مرا دست و دل از کار افتاد ۱

بهتر آنست که چون گل نشوی همدم خار
چند روزی که گل حسن تو بی خار افتاد ۲

می‌رود خون دل از دیده، ولی دل چه کند؟
که مرا این همه از دیده خونبار افتاد ۳

تا ابد پشت به دیوار سلامت ننهد
دردمندی که در آن سایه دیوار افتاد ۴

گر به راه غمت افتاد هلالی غم نیست
در ره عشق ازین واقعه بسیار افتاد ۵