غزل ۹۵ - بیا، بیا، که دل و جان من فدای تو باد

بیا، بیا، که دل و جان من فدای تو باد
سری که بر تن من هست خاک پای تو باد ۱

دلم به مهر تو صد پاره باد و هر پاره
هزار ذره و هر ذره در هوای تو باد ۲

ز خانه تا به در آیی و پا نهی بسرم
سرم فتاده به خاک در سرای تو باد ۳

تو را به بسمل من گر رضاست، بسم الله
بیا، بیا، که قضا تابع رضای تو باد ۴

مقصرم ز دعا در جواب دشنامت
ملایک همه افلاک در دعای تو باد ۵

مباد آنکه رمد هرگز از بلای تو دل
درین جهان و در آن نیز مبتلای تو باد ۶

به درد خوی گرفتم، دوا نمی‌خواهم
همیشه در دل من درد بی دوای تو باد ۷

چه لطف بود، رقیبا، که رفتی از کویش؟
بدین ثواب که کردی بهشت جای تو باد ۸

اگر هلالی بیچاره در هوای تو مرد
برای مردن او غم مخور، بقای تو باد ۹