غزل ۱۰۵ - مسکین طبیب، چاره دردم خیال کرد

مسکین طبیب، چاره دردم خیال کرد
بیچاره را ببین: چه خیال محال کرد؟ ۱

کی می رسد خیال طبیبان به درد من؟
دردم بدان رسید که نتوان خیال کرد ۲

دارد هزار تفرقه دل در شب فراق
کو آن فراغتی که به روز وصال کرد؟ ۳

گل پیش عارض تو شد از انفعال سرخ
آن خنده ای که کرد هم از انفعال کرد ۴

سنگین دلی، که اسب جفا تاخت بر سرم
موری ضعیف را به ستم پایمال کرد ۵

سلطان وقت شد ز گدایان کوی عشق
درویش میل سلطنت بی زوال کرد ۶

گفتی: که حلقه ساخت، هلالی، قد ترا
آن کس که ابروان ترا چون هلال کرد ۷