غزل ۱۰۶ - نمی توان به تو شرح بلای هجران کرد

نمی توان به تو شرح بلای هجران کرد
فتاده ام به بلایی، که شرح نتوان کرد ۱

ز روزگار مرا خود همیشه دردی بود
غم تو آمد و آن را هزار چندان کرد ۲

بلای هجر تو مشکل بود، خوش آن بیدل
که مرد پیش تو و کار بر خود آسان کرد ۳

خیال کشتن من داشت وه! چه شد یارب؟
کدام سنگدل آن شوخ را پشیمان کرد؟ ۴

جراحت دل ما بر طبیب ظاهر نیست
که تیر غمزه او هر چه کرد پنهان کرد ۵

نیافت لذت ارباب ذوق، بی دردی
که قدر درد ندانست و فکر درمان کرد ۶

هلالی، از دل مجروح من چه می پرسی؟
خرابه ای که تو دیدی فراق ویران کرد ۷