غزل ۱۳۰ - یارب! غم ما را که به عرض تو رساند؟

یارب! غم ما را که به عرض تو رساند؟
کانجا که تویی باد رسیدن نتواند ۱

خاکم چو برد باد، پریشان شوم از غم
کز من به تو ناگاه غباری برساند ۲

مشکل غم و دردیست که درد و غم ما را
بی غم نکند باور و بی درد نداند ۳

خونین جگری، کز غم هجران تو گرید
از دیده به هر چشم زدن خون بچکاند ۴

عالم همه غم دان و غم او مخور، ای دل
می خور، که ترا از غم عالم برهاند ۵

مردم لب جو سرو نشانند و دل ما
خواهد که: ترا بیند و در دیده نشاند ۶

من بنده ام، از بهر چه میرانی ازین در؟
کس بنده خود را ز در خویش نراند ۷

خواهد که شد کشته به تیغ تو هلالی
نیکو هوسی دارد، اگر زنده بماند ۸