غزل ۱۵۶ - زان پیشتر که جانان ناگه ز در درآید

زان پیشتر که جانان ناگه ز در درآید
از شادی وصالش، ترسم که: جان برآید ۱

ناصح به صبر ما را بسیار خواند، لیکن
ما عاشقیم و از ما این کار کمتر آید ۲

ای ترک شوخ، باری، در سر چه فتنه داری؟
کز شوخی تو هر دم صد فتنه بر سر آید ۳

جز عکس خود، که بینی، ز آیینه گاه گاهی
مثل تو دیگری کو، تا در برابر آید؟ ۴

گفتی که: با تو یارم، آه! این دروغ گفتی
ور زانکه راست باشد کی از تو باور آید؟ ۵

بر گِرد شمع رویت پروانه شد هلالی
یک بار، گر برانی، صد بار دیگر آید ۶