غزل ۱۶۷ - ای کسانی که بخاک قدمش جا دارید

ای کسانی که به خاک قدمش جا دارید
گاه گاه از من محروم شده یاد آرید ۱

تا کی از حسرت او خیزم و بر خاک افتم؟
وقت آنست که از خاک مرا بردارید ۲

گر ز نزدیک نخواهد که ببینم رویش
باری، از دور به نظاره او بگذارید ۳

بی شمارند صف جمع غلامان در پیش
بنده را در صف آن جمع یکی بشمارید ۴

گرد آن کوی سگانند بسی، بهر خدا
که مرا نیز در آن کوی سگی پندارید ۵

بعد مردن سر من در سر کویش فگنید
ور توانید به خاک قدمش بسپارید ۶

تا کی ای سنگدلان، مرگ هلالی طلبید؟
مُرد بیچاره، شما نیز همین انگارید ۷