غزل ۱۶۹ - دل بدرد آمد و این درد بدرمان نرسید

دل به درد آمد و این درد به درمان نرسید
سر درین کار شد و کار به سامان نرسید ۱

آن جفا پیشه، که بر ناله من رحم نکرد
کافری بود، به فریاد مسلمان نرسید ۲

کس بر آن شه خوبان غم من عرض نکرد
وه! که درد دل درویش به سلطان نرسید ۳

وه! که تا گشت سرم بر سر میدان تو خاک
بعد از آن پای تو یک روز به میدان نرسید ۴

تو چه دانی که چه حالست مرا در ره عشق؟
چون تو را گردی ازین راه به دامان نرسید ۵

عاقبت دست به دامان رقیب تو زدم
چه کنم؟ دست من او را به گریبان نرسید ۶

عمرها خواست، هلالی، که به خوبان برسد
مُرد بیچاره و یک روز بدیشان نرسید ۷