غزل ۲۱۱ - عاشقان را نه گل و باغ و بهارست غرض

عاشقان را نه گل و باغ و بهارست غرض
همه سهلست، همین صحبت یارست غرض ۱

غرض آنست که: فارغ شوم از کار جهان
ور نه از گوشه میخانه چه کارست غرض؟ ۲

جان من، بی جهت این تندی و بدخویی چیست؟
گر نه آزار دل عاشق زارست غرض ۳

آفت دیده مردم ز غبارست ولی
دیده را از سر کوی تو غبارست غرض ۴

هوس دیدن گل نیست، هلالی، ما را
زین چمن جلوه آن لاله عذارست غرض ۵